လူႏွင္႔စိတ္
အရင္ကဆို အိပ္ျပန္မိုးခ်ဳပ္လွ်င္ အိမ္သို႔ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ၀င္ရသည္ ခ်ည္းပင္။ တစ္စံုတစ္ခု လုပ္မည္ဆိုလွ်င္ အိပ္ျပန္ေနာက္က်မည္လား.. အိမ္ကသိလွ်င္မည္သို႔ ျဖစ္မည္ နည္း စသည္ျဖင္႔ မလြတ္လပ္ႏိုင္ပါ။ အိမ္ျပန္ ေရာက္ျပီဆုိလွ်င္လည္း မိသားစုႏွင္႔စကားေျပာ တီဗြီၾကည္႔ အခ်ိန္မ်ား မည္သို႔ကုန္၍ ကုန္သြားမွန္းပင ္မသိေပ။ ေခါင္းထဲတြင္ ငါမလြတ္ဘူး ဆိုေသာအသိသည္ စိုးမိုးေနသည္။ ငါလြတ္လပ္ခ်င္သည္။ ဤေျမဤေရ၌ ငါမလြတ္လပ္။
ယခု ကၽြန္ပ္လြတ္လပ္ေနေပျပီ။ ဤအရပ္၌ ကၽြန္ပ္ ျပန္လိုသည္႔ အခ်ိန္ျပန္ႏိုင္သည္။ သြားလိုသည္႔ေနရာ သြားႏိုင္သည္။ ေျပာလိုသည္႔ စကား ေျပာႏိုင္သည္။ အခန္းသို႔ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ျပန္လာရန္မလို။ အေဖအိပ္ျပီလား ၾကည္႔ရန္မလို။ ဟို ဒီ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ား ေပးရန္မလို။ ဟိုမ်က္ႏွာ ဒီမ်က္ႏွာ ၾကည္႔ရန္မလို။ သို႔ေသာ္ အဘယ္ေၾကာင္႔ ကၽြန္ပ္ေနထိုင္ရာအခန္းသည္ မွဳန္ကုပ္ကုပ္ ျဖစ္ေနသနည္း။ သန္းေခါင္းႏွင္႔အတူ ေရာေႏွာပါလာေသာ လေရာင္သည္ အဘယ္ေၾကာင္႔ အထီးက်န္ေရာင္ သန္းေနသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင္႔ အြန္လိုင္းတြင္ စကားေျပာေဖာ္တစ္စံု တစ္ေယာက္မ်ားရွိေလမည္လားဟု ရွာေဖြမိေနသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင္႔ အအိပ္ခက္ေနသနည္း။ အခန္း တံခါးကို တြန္းဖြင္႔လိုက္သည္ႏွင္႔ ကၽြန္ပ္အား ေစာင္႔ၾကိဳေနသည္႔ တစ္စံုတစ္ရာ အဘယ္ေၾကာင္႔ရွိမေနသနည္း…..ဥပမာ ေခြးေလး ျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာင္ေလး ျဖစ္ျဖစ္…နာရီႏွုိးစက္ျမည္သံပင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွသည္။ လူဆိုသည္မွာ အုံသင္းဖြဲ႔ေနထိုင္တတ္ေသာသတၱ၀ါမ်ားျဖစ္သည္ ဆိုသည္မွာ မွန္ေနျပီေလာ။ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ပ္သည္ ေမြးစတည္းက မလြတ္လပ္ျခင္းႏွင္႔ ယဥ္ပါးခဲ႔ ၍ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ လူတို႔၏စိတ္သည္ မူလ၌ပင္ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံလိုေသာ သေဘာရွိ၍ေလာ..။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ လူသားတို႔သည္ လြတ္ေျမာက္မွုကို ရွာဖို႔မသင္႔ေတာ႔ေပ။အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ဘယ္ေသာခါမွ် ေတြ႔ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ထင္ေရာင္ထင္မွားျဖစ္မွုမ်ားသာျဖစ္မည္။
လူသားမ်ားသည္ မိမိတစ္၀ပ္စာ အက်ဥ္းေထာင္ေဆာက္၍ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခါတရံ ေလာဘၾကီး၍ တျခား မိမိတြယ္ရာ လူမ်ားအတြက္ပါ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ ေပးတတ္ၾကေသးသည္။ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ပ္သည္ မည္သို႔ေသာ လူသားမ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီနည္း။ ကၽြန္ပ္ကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္ေနထိုင္ေသာ အက်ဥ္းေထာင္သည္ အေတာ္ပင္ ခိုင္ခန္႔ေနျပီမွန္း သိေသာ္လည္း ကၽြန္ပ္ခ်စ္ေသာ သူမ်ားအား မည္သို႔ေသာ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ ေပးခဲ႔မိျပီနည္း….. ဤမွုန္ကုပ္ကုပ္အခန္းငယ္ထဲတြင္ ကၽြန္ပ္ႏွင္႔အတူ ကၽြန္ပ္၏ပံုရိပ္ေယာင္မ်ားလည္း ရွင္သန္ ေနထိုင္လ်ုက္ ရွိေၾကာင္း ထိတ္လန္႔စြာ ေတြ႔ရွိခဲ႔၏။
ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ား ၂
လူတိုင္းတြင္ ညစ္ညမ္းေသာ စိတ္ထားမ်ားသာမာန္အားျဖင္႔မရွိၾကပါ။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ လူတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ႔ျခင္းမွာ သန္႔စင္၍ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ေရာက္ျပီး လူသားတိုင္းသည္ ညစ္ညမ္းရန္ အသင္႔ ျဖစ္ေနသူခ်ည္းသာ။ အမွန္ဆို ညစ္ညမ္းခ်င္မွလည္း ညစ္ညမ္းၾကပါလိမ္႔မည္.. သို႔ေသာ္ ညစ္ညမ္းသည္႔ အတတ္အား အလိုအေလ်ာက္ တတ္ကၽြမ္းျပီးသြားၾကေလျပီ… တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႔စည္း၏ မိႈမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ၄င္းမွိုမ်ားသည္ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ လူမ်ားအား ယားယံေစသည္။ ေဟာဟိုမွာ လူမ်ား ကုတ္ဖဲ႔ေနၾက၏… ေသခ်ာျပီ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္၌ မိႈမ်ား ထူေျပာစြာ ေပါက္ေရာက္ေနေပျပီ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူေကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ လူေကာင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ၾကသည္။ နာမည္ေကာင္းအား အမဲလိုက္ရင္း ေတာလည္သြားေသာ လူမ်ား မေရမတြက္ႏိုင္… အိမ္သို႔ ျပန္မေရာက္ ႏိုင္ၾကေတာ႔ေပ။ ကၽြန္မလူေကာင္းမျဖစ္ခ်င္ပါ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူယဥ္ေက်းမ်ားျဖစ္၏။ သူတို႔သည္ လူယဥ္ေက်းလည္း ျဖစ္လိုၾကသည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲ၌ အစြမ္းကုန္ ယဥ္ေက်းျပစ္လိုက္ဖို႔ရာ အားထုတ္ျပီးျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ လူရိုင္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လိုပါသည္။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ အျဖဴေရာင္ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္မ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္ျခင္းျဖင္႔ စိတ္ပဋိပကၡမွ ရုန္းရန္ေရွာင္သည္။ အဆိုးျမင္ျခင္းသည္ အမွန္တရားႏွင့္ ပိုနီးစပ္၏။ စိတ္ႏွင္႔ အျပိဳင္ရုန္းရန္ ကၽြန္မ စိန္ေခၚပါသည္။ ကၽြန္မသည္ ရွဥ့္တစ္ေကာင္ မဟုတ္ပါ။ အစြယ္မရွိေသာ တီေကာင္ ထံုထိုင္းထိုင္းၾကီးတစ္ေကာင္လည္း မဟုတ္ပါ။ အမွန္ဆို လူတိုင္း၌ ခါးပိုက္ပိုက္ထားေသာ ေျမြေပြးတစ္ေကာင္စီ ရွိၾကသည္။ ၄င္းေျမြေပြးသည္ ထိုသူတို႔၏ အတၱျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လူတို႔သည္ ထိုေျမြေပြးႏွင္႔ အေတာ္ယဥ္ပါးခဲ႔ ျပီးျဖစ္ေလသည္။ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အႏူးည့ံဆံုးေသာ အာရံုခံစားမႈတစ္ခုျဖစ္သည္။ ပညာသည္ ေၾကာက္စိတ္မွ ပုန္းေအာင္းရာ ခံတပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ အႏုပညာသည္ စိတ္၀ိညာဥ္ခိုနားရာ အကိုင္းအခက္တစ္ခုျဖစ္သည္။
ဆက္ရန္…….
ငိိုသံမ်ား
လူၾကီးေတြကေရာ…..
လိုခ်င္တာမရရင္ ငိုတတ္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ငိုသံေတြကဘယ္သူ မွမၾကားႏိုင္တဲ႔ ငိုသံမ်ိဳးေတြ။ အဲဒီငိုသံေတြကကေလးေတြရဲ႔ငိုသံေတြလို ေမ႔ေမ႔ ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔နဲ႔ ၿပီးဆံုးမသြားၾကဘူး။ ဘယ္ေတာ႔မွ မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ႔ ငိုခ်င္း႐ွည္မ်ိဳးေတြ။ ႏွလံုးသားကို ဖြင္႔ၿပီးနားေထာင္ၾကည္႔….. လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႔ ငိုသံကိုၾကားရလိမ္႔မယ္။
ဒီလူေတြကေရာ ဘာၿဖစ္လို႔ ႐ုိးသားစြာ မငိုခ်င္ၾကတာလဲ။ မငိုႏိုင္ၾကတာလဲ။ လိုခ်င္တာမရခဲ႔သည္႔တိုင္ ကေလးေတြလို ဘာၿဖစ္လို႔ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ အငိုမတိတ္ႏိုင္ရတာလဲ။
တစ္ခုေတာ႔႐ွိတယ္။ ကေလးေတြရဲ႔ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္က လြတ္လပ္တယ္။ အဲဒီပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ရဲ႔ ေနာက္မွာ အိပ္မက္အေဆာက္အအံု အၾကီးၾကီးမပါဘူး။ လူၾကီးေတြကေတာ႔ အိပ္မက္အေဆာက္အအံုအၾကီးၾကီးတည္လို႔။ ခက္တာက အဲဒီအေဆာက္အအံုၾကီးကို လူၾကီးေတြ ဘယ္လိုမွ မၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္ၾကဘူး။
ကြၽန္မတို႔ေရာ…… ဘယ္လို အိပ္မက္အေဆာက္အအံုၾကီးေတြ တည္ၿပီး ငိုေနခဲ႔ၾကတာလဲ။ ဘယ္လိုငိုသံမ်ိဳးေတြ ဖန္တီးေနခဲ႔ၾကတာလဲ။ တကယ္ဆို ကြၽန္မတို႔အားလံုး ငယ္ငယ္က လြတ္လပ္စြာ ငိုခဲ႔ဖူးသူေတြပါပဲ။ ။
Thought
If I were you, I would take care of nature.
If I were you,I wouldn’t laugh at loving kindness.
If I were you, I would neglect traditional matters.
If I were you,I would stay away from opinions of human beings.
If I were you,I wouldn’t choose to be a vitim of faith.
If I were you,I would…………
If I were you ,I would……………………….
