ငါ့၀ိညာဥ္ေမွးစက္ရာ

နာက်င္မွုကို ဘယ္လို စာလံုးနဲ႕ ေပါင္းမလဲ….

လူတစ္ေယာက္ဟာ ခ်စ္တတ္တယ္ မခ်စ္တတ္ဘူး ဘာနဲ႕တိုင္းမလဲ ….

ညစဥ္ မက္တဲ႕ အိပ္မက္ဆိုးနဲ႕

လန္႕လန္႕ႏိုးေနဆဲ

ဒီလိုမ်ိဳး ထြက္ခြာသြားမယ္ဆိုလည္း

ဒါနဲ႕ ညီမွ်တဲ႕ ခံႏိုင္ရည္မ်ိဳး

တစ္ဖက္မွာ ငါ႕ကို ေပးခဲ႕သင္႕တာေပါ႔ ေလာကဒဏ္ရယ္ ..

အဲဒီလို ယံုေတာင္ေျပး ေခြးေျမာက္လိုက္ အေတြးေတြနဲ႕

နာက်င္မွုက ေဆးမတိုးေတာ႕တဲ႕ အေျခေန ..

ငါက ေလာဘၾကီးသူမဟုတ္ဘူး

အမ်ားသံုး ေပတံၾကီးနဲ႕လည္း ခ်စ္ျခင္းကို ငါမတိုင္းခဲ႕ဖူးဘူး

ဘုရားစူး တကယ္

အေရာ္အစားၾကီးတယ္ဆိုလည္း

ခ်စ္တတ္ခ်င္ပါေသးတယ္ …

တစ္ ႏွစ္ သံုး ေရမယ္

အခ်စ္ကို ငါ ပိုတြက္ခဲ႕မိျပီလား

မေသခ်ာမေရရာျခင္းေတြကိုမွ

ေလွ်ာ႕တြက္ခဲ႕မိျပီလား …

ခါးမွန္းသိတယ္

ဘ၀ဟာ သင္ယူစရာ မ်ားမွန္းသိတယ္

တေျမ႕ေျမ႕ တိုက္စားျပဳန္းတီးသြားႏိုင္တဲ႕

အဆိပ္ရည္ေတြမွန္းလည္းသိတယ္

သိတယ္ဆိုတဲ႕ အသိလည္း ရွိတယ္

ကဲ ဘာလိုေသးလဲ

ဒါနဲ႕ေတာင္

မိုးလင္းတိုင္း

ပူေႏြးစိုစြတ္တဲ႕ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕

ႏိုးထေနရဆဲ ..

တေရးႏိုးထေမးေတာင္

ေနာက္ထပ္တစ္ခါ

ေနာက္ထပ္ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ

ရွံုးနိမ္႕ဦးရင္ေတာင္မွ

ဘုရားစူးတကယ္

ငါခ်စ္တတ္ေသးခ်င္ပါေသးတယ္ ။

လင္းျပာေႏြ

၁၀နာရီ ၃၀ မိနစ္

၁၃ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉

တနလၤာေန႕

( ဒီကဗ်ာေလးက ဟိုလြင္႕ ဒီလြင္႕ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ျဖစ္ေနမွာေတာ႕ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကို ကၽြန္မရဲ႕ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေနဆဲ ကာလမွာ ေရးခဲ႕တာေၾကာင္႕ အခုကဗ်ာထဲက ပံုရိပ္ေတြက ယခုလက္ရွိကၽြန္မလို႕ ဆိုရင္လည္း ရပါတယ္။  တစ္စံုတစ္ခုဆီက ဘယ္လို အဓိပၸာယ္ဖြင္႕ဆိုရမွန္း မသိေတာ႕ေအာင္ ဖရိုဖရဲ အပိုင္းပိုင္း အစစ လြင္႕စင္သြားခဲ႕တဲ႕ ကၽြန္မ သတ္မွတ္ထားတဲ႕ တန္ဖိုး၊ ယံုၾကည္မွု၊ အိပ္မက္ေတြ ႏွင္႕ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကို တစ္မွုန္စီလိုက္ေကာက္ေနရတဲ႕ ကာလျဖစ္တဲ႕ အတြက္ေၾကာင္႕ ကၽြန္မ ဘာကိုမွမသိေတာ႕တာေတာ႕ တကယ္႕လက္ရွိ ကၽြန္မရဲ႕ အမွန္တရားတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႕လည္း ကၽြန္မ လက္ရွိကာလမွာ စာေတြအမ်ားၾကီး မေရးခ်င္ပါဘူး။ လက္ရွိကာလ ကၽြန္မ စိတ္ခံစားမွု အေရာင္ေတြ ရွုပ္ေထြးပါ၀င္ေနမွာ စိုးလို႕ပါ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္နဲ႕ အတတ္ႏိုင္ဆံုးကင္းလြတ္တဲ႕ အႏုပညာလက္ရာသန္႕ေတြ ဖန္တီးခ်င္ပါေသးတယ္။

ေက်းဇူးတင္စြာျဖင္႕ …

လင္းျပာေႏြ)